تمدن جدید و مسئولیت ما

میان پیام و روش باید تناسب باشد. حکمت، اندرز نیک و گفت‌وگوی شایسته با فریب ناسازگارند. درستی هدف، نادرستی خبرسازی را برطرف نمی‌کند.

علم‌آموزی کسب دانش ارزشمند است؛ علم‌زدگی کافی دانستن علم تجربی برای همه نیازهای انسان و سعادت اوست.

افزایش آگاهی و اثرگذاری در تعامل جاری، و بهره‌گیری از تجربه‌ها برای احیای تمدن مطلوب و کاهش خطا در برنامه‌ریزی.

فناوری را برای نیاز واقعی و رشد به کار برد و انتخاب و مصرف را تابع تبلیغِ نیاز کاذب نکرد. پذیرش ابزار مفید به معنای پذیرش الگوی مصرف بی‌حد نیست.

فناوری و رفتار سلطه‌گرانه دو موضوع با معیارهای جدا هستند. می‌توان دانش سودمند را آموخت و هم‌زمان ظلم و سلطه را رد کرد؛ تأیید یا نقد یک بخش، حکم خودکار درباره همه بخش‌ها نمی‌سازد.

علم‌زدگی

نادرست؛ نقد متوجه کافی‌دانستن علم تجربی برای همه نیازهاست، نه ارزش علم.

شناخت هم‌زمان قوت و ضعف تمدن جدید، انتخاب آگاهانه در تعامل را ممکن می‌کند. در علم باید دستاورد را آموخت و از علم‌زدگی پرهیز کرد؛ در عدالت، قانون بدون سلطه و تبعیض ارزش دارد و در خانواده، کرامت همراه پیوند پایدار سنجیده می‌شود. این تفکیک، پذیرش یک قوت را از تأیید همه جنبه‌ها جدا می‌کند.

روش رساندن پیام باید با عقلانیت و اخلاق آن متناسب باشد.

تعامل آگاهانه هر حوزه را با معیارهای توحید، عدالت، کرامت خانواده و علم می‌سنجد؛ دستاورد مفید را می‌آموزد و آسیب را نقد و اصلاح می‌کند. وابستگی به منشأ یک فناوری، به‌تنهایی درستی یا نادرستی شیوه استفاده از آن را تعیین نمی‌کند.