فضیلت آراستگی

حیا مانع کار ناپسند است؛ پرسش محترمانه برای آموختن ناپسند نیست. او باید میان حیا و کم‌روییِ مانع یادگیری فرق بگذارد و با حفظ ادب سؤالش را مطرح کند.

به پوشش محدود نیست؛ گفتار، نگاه، رفتار و مدیریت خواسته‌ها را نیز در بر می‌گیرد.

زیرا رشد اخلاق و استعدادهای درونی نیز لازم است. ظاهر مرتب همراه با بی‌احترامی، آراستگی متوازن شخصیت را نشان نمی‌دهد.

او برای رساندن دعوت پدر حضور پیدا کرد و سخن گفت، در حالی که قرآن حرکت او را با حیا توصیف می‌کند. پس اصل حضور لازم با حفظ حریم قابل جمع است.

دانش‌آموز می‌تواند با پوشش و گفتار سنجیده، بدون خودنمایی، مطلب را روشن و با اعتماد ارائه کند. حیا از رفتار ناپسند بازمی‌دارد، نه از انجام وظیفه علمی و گفت‌وگوی محترمانه.

عفاف

نادرست؛ حیا مانع رفتار ناپسند است و با گفت‌وگوی لازم و محترمانه جمع می‌شود.

میل طبیعی به زیبایی، اگر با پاکیزگی و اعتدال هدایت شود، به آراستگی می‌انجامد. حیا انسان را از رفتار ناپسند بازمی‌دارد و در نگاه، گفتار، رفتار و پوشش به عفاف کمک می‌کند. وقتی نمایش ظاهر از حد بگذرد و جلب توجه مقصد شود، تبّرج و غفلت از رشد درونی جای آراستگی متعادل را می‌گیرد.

در روایت آمدن دختر شعیب، انجام کار اجتماعی با حیا همراه شده است.

پاکیزگی و زیبایی متعادل، آراستگی است. هنگامی که نمایش افراطی ظاهر و جلب توجه نامناسب جای رشد همه‌جانبه شخصیت و حفظ حریم را بگیرد، رفتار به تبرّج نزدیک می‌شود؛ پس اصل زیبایی و پاکیزگی نکوهیده نیست.