به سوی جاودانگی

خیر. باور به ادامه حیات، وظیفه حفظ زندگی و استفاده از فرصت کار نیک را از بین نمی‌برد. تلاش درمانی به‌تنهایی نشانه انکار آخرت یا ترس اعتقادی از مرگ نیست.

تفاوت در شناخت انسان و جهان؛ مادی دانستن تمام حقیقت انسان، مرگ را پایان می‌بیند، ولی باور به روح و معاد آن را انتقال می‌داند.

فاصله میان پذیرش ذهنی و ایمان اثرگذار در عمل. انتظار می‌رود توجه به حساب آینده، انتخاب‌های امروز را تغییر دهد.

از یک سو مرگ نابودی و از بین رفتن نتیجه تلاش نیست؛ از سوی دیگر دنیا محل ساختن سرنوشت آینده است. پس فرد می‌تواند در راه درست شجاع باشد و هم‌زمان فرصت عمر را گرامی بدارد.

بقای روح نشان می‌دهد مرگ نابودی نتیجه تلاش نیست، پس ترس از فنا کاهش می‌یابد. از سوی دیگر، چون آینده با انتخاب‌های همین دنیا ساخته می‌شود، عمر فرصت جبران‌ناپذیر عمل است. بنابراین شجاعت و مراقبت از زندگی دو نتیجه سازگار این باورند.

انتقال

نادرست؛ دنیا فرصت انتخاب، عمل و فراهم‌کردن توشه است.

برداشت انسان از حقیقت خود، معنای مرگ را تعیین می‌کند. اگر حقیقت انسان به بدن محدود نباشد و روح باقی بماند، مرگ انتقال به مرحله‌ای دیگر است. در این صورت دنیا فرصتِ عمل و ساختن آینده می‌شود و ایمان اثرگذار به آخرت، هم امید به نتیجه نیکی و هم مسئولیت در انتخاب امروز را افزایش می‌دهد.

مرگ همگانی با بازگشت به خدا همراه است؛ پایان مطلق نیست.

وقتی این شناخت در تصمیم‌ها و رفتار انسان اثر بگذارد؛ یعنی دنیا را فرصت عمل بداند، عمر را بیهوده تلف نکند و برای نتیجه پایدار کردار خود مسئولانه بکوشد. تکرار یک گزاره بدون اثر عملی، همان باور مؤثر نیست.