فارسی پایهٔ ۱۲

در «الهی سینه‌ای ده آتش‌افروز»، وحشی بافقی خدا را خطاب می‌کند و از او سینه‌ای آتش‌افروز و دلی سراسر سوز می‌خواهد. در «دلم را داغ عشقی بر جبین نه / زبانم را بیانی آتشین ده»، داغ عشق و بیان آتشین، شور عشق و اثرگذاری سخن را تصویر می‌کنند. پایان شعر نیز اتکای گوینده به لطف خدا را نشان می‌دهد.

وحشی بافقی، شور دل و اتکا به لطف را مرور کنید.