فارسی پایهٔ ۱۲

پاسخ: سخن تازه‌ای که بهتر از گفته‌های پیشین عشق را بیان کند به‌آسانی یافت نمی‌شود. بااین‌حال، تازگی احساس می‌تواند به همان واژه‌های قدیمی جان بدهد؛ این تقابل پیام شعر است.

پاسخ: اثر گذر زمان و فرسودگی تن؛ در مقابل، گوینده از تازگی عشق سخن می‌گوید.

پاسخ: سخن کاملاً تازه‌ای که عشق را بهتر از گفته‌های پیشین بیان کند نمی‌یابم. سپس باید افزود که این ناتوانی لفظی، تازگی احساس را نفی نمی‌کند؛ وگرنه تنها نیمهٔ پیام شعر منتقل می‌شود.

پاسخ: «محیّله» نادرست است؛ صورت درست «مخیّله» است.

پاسخ: صحیفه یعنی صفحه و ورق و نیز نامه یا دفتر. در اینجا صحیفه شعر، صفحه و دفتر سروده شاعر است؛ اشاره به جایی دارد که عشق همیشگی در آن بیان می‌شود.

پاسخ: در چه حرف تازه‌ای برای گفتن مانده است یا چه چیز تازه‌ای برای نوشتن، فعل مانده است از جمله دوم به قرینه لفظی جمله اول حذف شده است. در که تو از آن منی و من از آن تو، فعل اسنادی هستم در پایان جمله دوم به قرینه لفظیِ منی حذف شده است. شناسه فعل محذوف متناسب با نهاد من تغییر می‌کند.

پاسخ: عشق جاودانی همواره معشوق را جوان می‌بیند: دیدن انسانی به عشق نسبت داده شده است. دست زمان ... مرده نشانش بدهند: زمان مانند انسانی دارای دست و توان اثرگذاشتن تصویر شده است. عشق ... موضوع صحیفه شعر خود می‌گرداند نیز برای عشق کنش نویسنده قائل می‌شود.

پاسخ: چه حرف تازه‌ای برای گفتن مانده است؟ پرسش، در پی گرفتن پاسخ ناشناخته نیست؛ یعنی حرف تازه‌ای نمانده که عشق و ارزش‌های معشوق را پیش‌تر بیان نکرده باشم.

پاسخ: عشق، معشوق را همیشه جوان می‌بیند؛ به آثار پیری و گذر زمان وابسته نیست، با تکرار کهنه نمی‌شود و احساس نخستین را زنده نگه می‌دارد. موضوع ظاهراً قدیمی هر بار برای عاشق تازگی دارد.

پاسخ: شاعر همه توان سخن خود را برای بیان عشق و خوبی‌های معشوق به کار گرفته و بااین‌حال ارزش و تازگی آن احساس پایان نمی‌یابد؛ تازگیِ عشق از تازه‌بودنِ موضوع یا واژه‌ها مستقل است.

پاسخ: با هر روز باید ذکری واحد را مکرر بخوانم و آنچه را قدیمی است قدیمی ندانم و با یادکرد نام محبوب مانند نخستین بار. مضمون عشق یکی است اما هر بار تجربه و بیان آن تازه و نامکرر احساس می‌شود.