فارسی پایهٔ ۱۲

شعر شفیعی کدکنی با خطاب به محبوب، فرصت حضور و ماندگاری محبت را برجسته می‌کند. در «ای جویبار جاری، زین سایه برگ مگریز / کاین گونه فرصت از کف دادند بی‌شماران»، گریز از سایه‌برگ با از دست دادن فرصتِ باهم‌بودن پیوند می‌یابد. دو بیت پایانی، نقش‌بستن یادگاران بر دیوار زندگی و باقی‌ماندن نغمهٔ محبت را پس از رفتن آدم‌ها بیان می‌کنند. در خواندن، مهربانیِ خطاب و تأکید هشدارآمیز بیت چهارم حفظ شود.

فرصتِ باهم‌بودن، نقشِ یادگاران بر دیوار زندگی و ماندگاریِ نغمهٔ محبت را مرور کنید.