فارسی پایهٔ ۱۱

فهم همکاری و مسئولیت رهبری؛ پیش‌نیاز: تمثیل حیوانات.

«تعاون» همکاری، «استخلاص» رهایی‌دادن و «مواجب سیادت» وظایف بزرگی و رهبری است. برخی فعل‌های کهن مانند «ایستاد» بافت آغازِ کار دارند؛ معنی امروزین توقف را بی‌بررسی تحمیل نکنید.

حیوانات سخن و تدبیر انسانی دارند و داستان تمثیلی می‌سازند. دام، مانع مشترک و پرواز هماهنگ پاسخ جمعی به آن است. گفت‌وگوی طوق‌دار و موش، اخلاق رهبری را به جای شعار در تصمیم نشان می‌دهد.

کبوتران با حرکت پراکنده نجات نمی‌یابند؛ هم‌زمان دام را بلند می‌کنند و از دسترس صیاد دور می‌شوند. سپس موش گره‌ها را می‌گشاید. طوق‌دار آزادی یاران را مقدم می‌دارد، چون مسئولیت پیروی آنان را پذیرفته است.

دام مشترک، پرواز هماهنگ، موشِ یاریگر و اولویت یاران چهار مرحلهٔ فهم‌اند.

در کشمیر شکارگاهی سرسبز بود؛ بازتاب گل‌ها چنان زیبا بود که پر سیاه زاغ رنگین به نظر می‌رسید و زیبایی طاووس در برابر آن کم‌رنگ می‌شد.

لاله مانند شعله چراغ می‌درخشید و سیاهی میان گل مانند داغ و دود بر جان آن بود؛ چراغ در این تصویر شعله چراغ است، نه پایه آن.

شقایق بر ساقه‌اش مانند جام شرابی است که بر شاخه‌ای سبزرنگ قرار گرفته؛ شاخه زمرد، ساقه سبز و جام باده، گل سرخ است.

در آن شکارگاه پررفت‌وآمد، زاغ روی درختی انبوه خانه داشت. با دیدن شکارچی ترسید اما تصمیم گرفت از جای امن رفتار او را زیر نظر بگیرد.

صیاد دام و دانه گذاشت. کبوترانِ پیرو مطوقه بی‌احتیاط فرود آمدند و همگی گرفتار شدند؛ صیاد شادمان به سویشان دوید.

هر کبوتر برای نجات خود می‌کوشید. مطوقه گفت نجات یاران را بر خود مقدم بدانید و هم‌زمان پرواز کنید تا دام بلند شود.

کبوتران متحد شدند و دام را بردند؛ صیاد به امید خستگی و افتادنشان دنبال کرد. زاغ نیز برای آموختن تجربه همراه شد.

زاغ می‌فهمد هیچ‌کس از حادثه ایمن نیست و می‌توان از تجربه دیگران برای دفاع در برابر دشواری بهره گرفت.

مطوقه دید صیاد دست‌بردار نیست؛ پیشنهاد کرد به میان آبادی و درختان بروند تا از دید او دور شوند، سپس نزد دوست موشش بروند تا بند را بجود.

کبوتران راهنمایی او را پذیرفتند و مسیر عوض کردند؛ شکارچی ناامید برگشت.

موشِ دوست مطوقه زبرا نام داشت؛ دانا و باتجربه بود و برای خطرهای احتمالی راه‌های خروج متعددی ساخته بود.

مطوقه او را صدا زد؛ موش پس از شناخت نامش شتابان بیرون آمد.

با دیدن دوست گرفتار گریست و پرسید چه کسی او را به این رنج انداخته است؛ مطوقه آن را قضای آسمانی خواند.

موش می‌خواست نخست مطوقه را آزاد کند؛ او چندبار خواست ابتدا بند یاران را ببرد.

مطوقه توضیح داد چون رهبری آنان را پذیرفته، مسئول حقوق آنان است؛ آنها با اطاعت و یاری جان او را نجات داده‌اند و اکنون باید وظیفه رهبری را ادا کند.

اگر نخست او آزاد شود ممکن است موش خسته شود و دیگران بمانند؛ اگر خودش آخر باشد، موش به خاطر دوستی او کار را کامل می‌کند.

وقتی همه در گرفتاری شریک بوده‌اند، در رهایی نیز باید با هم باشند؛ وگرنه بدگویان بهانه سرزنش پیدا می‌کنند.

موش این بزرگواری را سبب دوستی استوارتر دانست و با علاقه همه بندها را برید؛ کبوتران آزاد و آسوده رفتند.

«متصید»: شکارگاه؛ «نزه»: خرم و باصفا؛ «گشن»: انبوه؛ «جال»: دام؛ «حبه»: دانه

«مطاوعت»: فرمان‌برداری؛ «استخلاص»: رهانیدن؛ «تخلص»: رهایی‌یافتن؛ «خایب»: ناامید؛ «زهاب»: آب تراوش‌کرده

«مظاهرت»: پشتیبانی؛ «وقیعت»: بدگویی؛ «سیادت»: سروری و رهبری؛ «مواجب»: وظایف لازم در بافت

صورت نادرست را با تکیه بر بافت پیدا کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.