فارسی پایهٔ ۱۱

پاسخ: اگر هدف فقط نجات فرزند بود، پذیرش خواست ضحاک می‌توانست کار را تمام کند. امتناع کاوه نشان می‌دهد مشروعیت‌بخشیدن به ظلم را حتی پس از رفع نیاز خود نمی‌پذیرد.

پاسخ: نوشته‌ای برای گواهی‌دادن به دادگریِ ادعایی ضحاک؛ کاوه آن را تأیید نمی‌کند.

پاسخ: واژه ممکن است از کاربرد عمومی کنار رود، مانند فتراک؛ معنی کهن را با معنی تازه جایگزین کند، مانند سوگند؛ همان معنی را ادامه دهد، مانند شادی؛ یا معنی پیشین را همراه معنی تازه حفظ کند، مانند سپر برای ابزار دفاع و بخش خودرو. خارج‌شدن از کاربرد عمومی به معنی پاک‌شدن از متن‌های ادبی نیست.

پاسخ: «محزر» نادرست است؛ صورت درست «محضر» است.

پاسخ: هنر: فضیلت؛ محضر: گواهی‌نامه؛ درای: پتک در بافت آهنگری؛ منزل: مرحله و جای فرودآمدن کاروان در «منزل به منزل». حرکت پی‌درپی فریدون را بیان می‌کند.

پاسخ: یا؛ دو امکان را در پرسش مقابل هم قرار می‌دهد.

پاسخ: پذیرش: تداوم معنی قبول؛ خوالیگر: واژه کهن خارج از کاربرد عمومی امروز؛ رکاب: حفظ معنای بخش زین و افزوده‌شدن کاربردهایی مانند رکاب دوچرخه؛ شوخ: تغییر معنای چرک به بذله‌گو و بازیگوش.

پاسخ: قیام مردم ایران و درفش کاویان برای رهایی سرزمین از ضحاک.

پاسخ: اعتراض بی‌باکانه کاوه و پاره‌کردن گواهی‌نامه در حضور شاه؛ نبرد فریدون با ضحاک.

پاسخ: روز و شب تضاد و لب‌گشودن کنایه از سخن‌گفتن است؛ مقصود اشتغال دائمی ذهن ضحاک به نام فریدون است.

پاسخ: مردم بازار که گرد کاوه جمع شدند.

پاسخ: پیش‌بند چرمی آهنگر؛ جنس به جای شیء ساخته‌شده از آن آمده است.

پاسخ: پیروزی بر ستم و همراهی مردم با دادخواهی.

پاسخ: کاوه خشمگین و لرزان برخاست و گواهی‌نامه دروغین را پاره و لگدمال کرد.

پاسخ: خوی اهریمنی، بیداد، حرص قدرت و نابودی جان مردم برای آسایش حاکم.

پاسخ: رهایی فرزند و پایان‌دادن به ستم عمومی؛ رنج شخصی او به دادخواهی جمعی تبدیل می‌شود.

پاسخ: بزرگانی که از ترس، سند دروغین نیکوکاری ضحاک را تأیید کردند؛ با سکوت و تأیید خود پشتیبان ستم شدند.