فارسی پایهٔ ۱۱

تحلیل زندگی‌نامه و تقابل نگرش؛ پیش‌نیاز: شخصیت‌پردازی.

«سفیر» نمایندهٔ سیاسی و «صفیر» آواز و صدای بلند است. «رزم» جنگ و «بزم» مجلس شادی است. عنوان‌های پیش از نام می‌توانند شاخصِ گروه اسمی باشند؛ نقش جمله را با کل گروه تعیین کنید، نه صرف لقب.

تقابل بزم پدر و رزم پسر دو نگرش را کنار هم می‌گذارد. پنجرهٔ باز در تصویرِ اندیشه، امکان دیدن جهان تازه را می‌رساند. شرح تلاش‌ها و تنهایی شخصیت، عنوان را به سیر روایت پیوند می‌دهد.

عباس‌میرزا در متن به علت عقب‌ماندگی می‌اندیشد و یادگیری و نوسازی را راه پیشرفت می‌بیند. توجه به دانش و سامان اجتماعی در کنار دفاع قرار می‌گیرد. «آغازگر» بودن فقط خرید ابزار نیست؛ نیاز به تغییر نگاه و تحمل مقاومت محیط دارد.

عباس‌میرزا، بزم/رزم، یادگیری و تنهاییِ آغاز اصلاح محورهای پاسخ‌اند.

عباس‌میرزای نوجوان به فرمان پدرش فتحعلی‌شاه ولیعهد شد و به تبریز رفت؛ این شهر پایگاه دفاع از مرزهای شمالی در برابر روسیه بود و ولیعهد باید در اداره و جنگ تجربه می‌اندوخت.

میرزا عیسی قائم‌مقام همراه او بود. شاهزاده او را راهنما و پدر معنوی می‌دانست و وزیر نیز نشانه‌های تدبیر و مردم‌داری را در او می‌دید.

ایران بیش از یک قرن درگیر کشمکش قدرت بود؛ در همین زمان اروپا دانشگاه، صنعت، سلاح و نیروی دریایی خود را گسترش داد و ملت‌های کم‌تجهیز را زیر سلطه برد.

ایران با سیاست فرسوده خود میدان رقابت قدرت‌ها شد. نویسنده می‌گوید پیشرفت فنّ جنگ بدون رشد اخلاق، قدرت کشتار را بیشتر می‌کند؛ نقد او متوجه بی‌اخلاقی در استفاده از علم است.

عباس‌میرزا با گذشت زمان از زندگی مردم تبریز آگاه‌تر شد؛ به جای جدایی از مردم، خانه‌های ساده آنان را جزئی از قلمرو مسئولیت خود می‌دانست و به آینده می‌اندیشید.

در مراسم نوروزی، خبر تحرک روسیه شادی ظاهری دربار را به نگرانی تبدیل کرد. وابستگی گرجستان به روسیه فقط جدایی یک منطقه نبود، بلکه توازن قدرت را به سود روسیه تغییر می‌داد.

روس‌ها شهری آماده بهار را زیر آتش گرفتند. ایستادگی جوادخان و نزدیکانش مردم را دلگرم کرد؛ دشمن ابتدا نتوانست وارد شود اما خیانت چند نفر راه برج را گشود.

مردم با ابزار ساده جنگیدند و جوادخان و یارانش دلیری کردند؛ سرانجام مقاومت شکست و پرچم روس‌ها بر شهر خونین بالا رفت. دشمن به تصرف بیشتر می‌اندیشید.

خبر سقوط گنجه ایرانیان را تکان داد. سپاه در تبریز بیش از آنکه با اجبار گرد آمده باشد، از عشق میهن و هم‌وطنان به میدان آمده بود؛ همین شور، عباس‌میرزا را امیدوار کرد.

صدای شترهای حامل سلاح، اسبان و طبل‌ها درهم آمیخت؛ حتی سربازان بی‌اسب و تفنگ مصمم پیش می‌رفتند و تماشای شکوه آنان نگرانی مردم را کاهش می‌داد.

سپاه زودتر از انتظار از ارس گذشت و بخش‌هایی را آزاد کرد، اما برتری سلاح روس‌ها و خیانت داخلی سرانجام جنگ را به زیان ایران پایان داد.

پدر در خوشگذرانی از شناخت روزگار جدید بازماند، اما پسر و قائم‌مقام در تبریز راه آشنایی ایران با دانش و نهادهای تازه را می‌گشودند.

تجربه جنگ و دیدن دنیایی متفاوت، اندیشه عباس‌میرزا را دگرگون کرد؛ او فهمید ورود به دوران جدید بدون فراهم‌کردن ابزار و نهادهای آن ممکن نیست.

عباس‌میرزا دلاوری و فداکاری سربازان را می‌ستاید؛ شکست را به ترس آنان نسبت نمی‌دهد، بلکه به از‌دست‌رفتن سرزمین‌ها و نیاز به تغییر بنیادین توجه می‌کند.

برای بقای کشور باید آموزش و صنعت نو ایجاد شود. ارتش و اداره عالمانه و عادلانه کشور به یکدیگر وابسته‌اند؛ پیشرفت یک‌بعدی کافی نیست.

کسانی که به اندیشه کهنه خو گرفته‌اند از اندیشه نو می‌گریزند. مبارزه با عادت فکری از جنگ نظامی دشوارتر است؛ هر دو عشق می‌خواهند، ولی در جنگ بیرونی شجاعت و در اصلاح فکری خردورزی نقش برجسته‌تری دارد.

«صفیر»: صدای تیز و سوت‌مانند؛ «اعطا»: بخشیدن؛ «تحت‌الحمایگی»: قرارگرفتن زیر حمایت و سلطه قدرت دیگر؛ «درایت»: خردمندی و تدبیر؛ «آبدیده»: باتجربه و آزموده

«قائم‌مقام»: جانشین؛ عنوان وزیر در بافت؛ «رمق»: باقی‌مانده نیرو؛ «نهیب»: بانگ ترس‌آور؛ «زنبورک»: توپ کوچک قابل حمل بر شتر

صورت نادرست را با تکیه بر بافت پیدا کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.