فارسی پایهٔ ۱۰

خواندن شعر مقاومت ترجمه‌شده؛ پیش‌نیاز: نماد و ندا.

«جنوب» در بافت اثر به جنوب لبنان اشاره دارد. برای تشخیص گروه وصفی و اضافی، رابطه را بیازمایید: صفت ویژگی هسته است؛ مضاف‌الیه نسبت و تعلق را می‌رساند. خطاب‌های تکراری را با مخاطبِ شعر پیوند دهید.

خطاب به سرزمین و نسبت‌دادن رفتار انسانی به آن، تشخیص می‌سازد. تصویر گل و باران با رویش و امید ارتباط دارد؛ اشاره به کربلا، پایداری امروز را به خاطرهٔ تاریخی فداکاری پیوند می‌دهد. ترجمهٔ سطری را نباید با قافیهٔ غزل فارسی سنجید.

سرزمین فقط مکان رنج نیست؛ سرچشمهٔ خاطره، زایش و امید نیز هست. تکرار نام‌گذاری جنوب، رابطهٔ عاطفی گوینده با آن را استوار می‌کند. تاریکی و رنج در کنار وعدهٔ سپیده قرار می‌گیرند؛ امید از دل مقاومت برمی‌آید.

جنوب لبنان، خطاب عاطفی، تلمیح و امید به سپیده چهار کلید فهم شعرند.

جنوب لبنان با پوشش و خورشید کربلا تصویر می‌شود؛ مقاومت مردم با فداکاری امام حسین و عاشورا پیوند معنوی دارد.

سرزمین به گل سرخی فداکار مانند شده؛ قیام زمینی مردم با ارزش‌های آسمانی و معنوی همراه است.

این خاک هم روزی و زندگی مادی می‌پرورد و هم خاستگاه معنویت و پیام‌آوری است؛ گندم و پیامبران دو ساحت زندگی را نشان می‌دهند.

شاعر مقاومت را به قایق ماهیگیری، ماهی و دفتر شعر نسبت می‌دهد؛ تمام طبیعت و زندگی و فرهنگِ منطقه در پایداری سهیم تصویر می‌شود.

جنوب با نشانه‌های زندگی و روشنایی نام‌گذاری می‌شود؛ آب و گندم حیات‌بخش‌اند و ستاره در تاریکی راه و امید می‌نمایاند.

جنوب مانند صبحی است که در آستانه زاده‌شدن است و پیکری که شهادت را می‌طلبد؛ امید پیروزی با آمادگی فداکاری همراه است.

شاعر جنوب را مایه دگرگونی و شگفتی و نماد پاکی، ارجمندی و توانایی می‌خواند.

سرزمین مانند سبزه‌ای از تاریخ سر برآورده و مسافری دیرینه در رنج و دشواری است؛ پایداری آن پیشینه دارد.

جنوب چون ستاره روشن و چون شمشیر درخشان است؛ هم امیدبخش و هم مقاوم و جنگنده تصویر می‌شود.

شاعر می‌خواهد شمشیر و گرد قدم مبارزان را حرمت نهد؛ بوسه و برداشتن خاک پای آنان نشانه ستایش و فروتنی است.

باران و فصل و عطر و پرستو، حیات تازه و بهار و امید را تداعی می‌کنند؛ جنوب سرور این نشانه‌های نوزایی نامیده می‌شود.

دریا چون نوشته‌ای آبی است که علی آن را می‌نویسد؛ شخصیت‌های مقدس و فضای طبیعی در تصویر مقاومت به هم می‌پیوندند.

مریم در انتظار مهدی است و گل‌های روییده از انگشتان شهیدان را می‌چیند؛ انتظار نجات و حیاتِ برخاسته از فداکاری به هم پیوند می‌خورند.

تاریخ، روستای کوچک معرکه را به یاد خواهد سپرد؛ کوچکی جغرافیایی مانع بزرگی نقش انسان‌ها نیست.

روستا با صدر خود و با سینه مردمش از حرمت سرزمین و کرامت انسانی دفاع کرد؛ سینه نماد ایستادگی و فداکاری است.

در زمان ویرانی، مقاومت نیرویی است که دوباره زندگی و آبادانی را با تصویر نخل و انگور به مردم بازمی‌گرداند.

تکرار خطاب، امید شاعر به این مقاومت را برجسته می‌کند؛ درخواست پایانی، گشوده‌شدن راه امید و روشنایی است.

«ردا»: جامه رویین؛ «صیادی»: ماهیگیری در این بافت؛ «کرامت»: بزرگواری؛ «عنب»: انگور؛ «برین»: برتر و بالا

«حماسه»: روایت دلاوری

صورت نادرست را با تکیه بر بافت پیدا کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.