فارسی پایهٔ ۱۰

خواندن نثر پایداری و تصویر مرکب؛ پیش‌نیاز: تشبیه و جمله.

«رعب» ترس، «مشیت» خواست و «اسوه» الگوست. در عبارت «با یک دست و یک آستین خالی»، آستینِ خالی به قطع‌شدنِ یک دستِ رزمنده اشاره دارد؛ آن را با کاربرد عمومیِ «دست خالی» به معنی بی‌وسیله‌بودن یا کمبود تجهیزات یکی نگیرید. برای تشخیص جملهٔ مرکب، فعل‌های مستقل و پیوند شرط، علت یا زمان را بررسی کنید؛ طول جمله به‌تنهایی ملاک نیست.

«آفتاب فتح» پیروزی را روشنایی‌بخش تصویر می‌کند؛ «آسمان سینه» برای درون مؤمن گستره‌ای چون آسمان می‌سازد. اشاره به بدر و حنین و عاشورا، تلمیح و پیوند ارزشی می‌آورد؛ زمان این رخدادها با عملیات یکی نیست.

روایت از آمادگی شبانه، دعا و وصیت به عبور و گشایش می‌رسد. تأکید بر تواضع، همکاری و انگیزهٔ اعتقادی است. نقش کار و مهارت افراد، از جمله نیروهای مهندسی، در کنار ایمان نشان داده می‌شود؛ تنها شمار ابزارها معیار توان معرفی نمی‌شود.

تصویرهای روشنایی، تلمیح‌های تاریخی و نقش همکاری را از هم تفکیک و سپس به پیام متن پیوند دهید.

روایت در غروب بیستم بهمن ۱۳۶۴ کنار اروندرود آغاز می‌شود؛ رزمندگان برای عملیات شبانه آماده می‌شوند و نویسنده رویداد را تحقق اراده الهی در تاریخ می‌بیند.

رزمندگان با تجهیزات و جلیقه نجات در میان نخل‌ها منتظر حرکت‌اند؛ زمان انتظار فرصتی برای آمادگی جسم و دل شده است.

وضو می‌گیرند و پیشانی‌بند زائران کربلا می‌بندند؛ آمادگی نظامی با باور دینی و یاد کربلا همراه است.

هرکس پیش از خطر، خود را داوری می‌کند و در وصیت به حق خدا و حق مردم توجه دارد؛ موقعیت نبرد آنان را به مسئولیت اخلاقی خویش متوجه کرده است.

نیروهای جهاد و مهندسی، قایق‌ها و وسایل عبور را آماده می‌کنند؛ ماشین‌های سنگین پس از شکستن خط دفاعی از آب می‌گذرند.

این مردان در زندگی عادی همان همسایه‌ها، کارگران و جوانان مسجدند؛ شرایط دشوار ظرفیت پنهان شجاعت و ایمان آنان را آشکار کرده است.

افراد با پیشه‌های گوناگون در جبهه کنار هم‌اند؛ نویسنده عشق و ایمان مشترک را علت پیوندشان می‌داند.

رزمندگان گردان عبدالله هنگام خداحافظی هم را در آغوش می‌گیرند و می‌گریند؛ این عاطفه با شجاعت جنگی آنان منافات ندارد.

نویسنده نبرد امروز را از نظر ایمان و ایستادگی ادامه مبارزات دینی گذشته می‌بیند؛ مقصود حضور معنوی تاریخ است، نه هم‌زمانی واقعی رویدادها.

صبح روز بعد فرا رسیده و در دل مؤمنان شادی پیروزی روشن است؛ آفتاب فتح تصویر امید و کامیابی آنان است.

غواصان با دعا و توسل نخست عبور کرده و خط دفاعی را شکسته‌اند؛ سپس قایق‌ها و نیروهای بعدی راه یافته‌اند.

پیروزان با ادعا و خودنمایی برنمی‌گردند؛ نویسنده می‌خواهد بزرگی این لحظه تاریخی و نقش انسان‌های معمولی از چشم ما پنهان نماند.

کنار آبراه و گل‌ولای ناشی از جزرومد، صدای ذکر و صلوات شنیده می‌شود؛ یاد خدا در دل خطر به رزمندگان آرامش می‌دهد.

دشمن با تجهیزات و هواپیما پاسخ می‌دهد، ولی ایمان به زندگی پس از مرگ هراس را در دل رزمندگان کم می‌کند.

رزمنده‌ای با یک دست همچنان خدمت می‌کند؛ جای خالی دست و یاد حضرت عباس، پایداری و وفاداری او را در روایت برجسته می‌کند.

سفارش همراهی و وفاداری، مسئولیت فرد را فراتر از سرنوشت شخصی‌اش می‌برد؛ او خود را نسبت به آرمان جمعی متعهد می‌بیند.

نویسنده ارزش ماشین را در خدمت به هدف انسانی و ایمانی می‌داند؛ رزمنده از ابزار استفاده می‌کند و ارزش خود را به ابزار محدود نمی‌سازد.

راننده زیر آتش، با ماشین سنگین خاکریز حفاظتی می‌سازد؛ کوه آهن و جابه‌جایی کوه خاک، بزرگی کار را مجسم می‌کند.

رزمنده روستایی با بیل کار می‌کند؛ در کنار تجهیزات بزرگ، کوشش ساده و مستقیم هر انسان نیز سهمی در دفاع دارد.

خاک یادآور فروتنی انسان در برابر خداست؛ از نگاه نویسنده، نزدیکی معنوی با کنارگذاشتن خودبینی و پذیرفتن نیاز به خدا پیوند دارد.

نویسنده با سلام و بوسه بر شانه رزمندگان احترام خود را نشان می‌دهد و آنان را سازندگان آینده‌ای برخاسته از ایمان معرفی می‌کند.

«صف‌شکن»: شکننده آرایش دفاعی دشمن؛ «نسیان»: فراموشی؛ «بی‌تکلف»: بی‌ریا و ساده؛ «رعب»: ترس؛ «خور»: آبراه یا بریدگی ساحلی

«معرکه»: میدان نبرد؛ «استحکامات»: سازه‌های دفاعی؛ «تجلی»: آشکارشدن؛ «سوله»: سازه سرپوشیده بزرگ

صورت نادرست را با تکیه بر بافت پیدا کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.

پاسخ را با شاهد و دلیل کامل کنید.